geest doubtful sound 600br pslr 5015 De  geheugenfunctie van een brein  wordt “aan” gezet  door een eiwit, dat zichzelf kan aan- en uitschakelen. Onderzoekers in Boston hebben onlangs bij het fruitvliegje het gen ontdekt

dat verantwoordelijk is voor het activeren van dat “schakel-eiwit”: het zogenaamde CASK gen. Een fruitvliegje zonder CASK gen (of met geblokkeerd CASK gen) kan niets meer onthouden.

Interessant nietwaar? Maar wat heeft dat met de aard van ons eigen bewustzijn te maken?

De onderzoekers in Boston gingen nog een stap verder. Ze vervingen in de fruitvlieg het eigen CASK gen door een menselijk CASK gen en wat bleek: de fruitvlieg kon ook met het menselijk CASK gen weer prima geuren onthouden (*).

Prachtig experiment hè! Maar heeft dat iets met onze geest te maken?

Om te beginnen is dit een overtuigende aanwijzing dat ons brein en dat van een fruitvliegje afstammen van dezelfde voorouders, die meer dan 350 miljoen jaar geleden moeten hebben geleefd, want toen ongeveer ontstonden de eerste insecten.  Niet dat er door wetenschappers die dit experiment uitvoerden nog aan getwijfeld werd, maar voor leken zoals jij en ik is dit wel een krachtige bevestiging van de theorie dat ons brein door honderden miljoenen jaren van natuurlijke evolutie is ontstaan.  Daarnaast toont dit experiment ondubbelzinnig aan dat het brein van een fruitvlieg en het brein van de mens in concept op dezelfde manier werkt. Oftewel, de werking van het brein is wel geëvolueerd qua  mogelijkheden, maar niet qua werking. Ons geheugen is ongelooflijk veel groter dan dat van een fruitvliegje, maar het werkt op vergelijkbare wijze. Bij een fruitvliegje vinden we het niet moeilijk te accepteren, dat het geheugen geheel berust op de activiteit van cellen (neuronen) en moleculen (o.e. neurotransmitters en eiwitten). Niemand denkt dan ook dat een fruitvliegje een geheugen heeft dat de dood van het vliegje overleeft. Nu gebleken is dat ons geheugen en dat van het fruitvliegje dezelfde oorsprong  en werking hebben, kunnen we moeilijk om de conclusie heen, dat ook ons geheugen berust op activiteit van cellen en moleculen. En dus is het net zo onwaarschijnlijk als bij het fruitvliegje, dat ons geheugen kan blijven bestaan als de hersenen niet meer werken. Ons geheugen bestaat niet meer na onze dood.

Betekent dat automatisch dat onze geest ook een functie is van ons brein en dus ook niet meer kan bestaan na onze dood? Ik ben daar van overtuigd, maar stel dat de geest wél overleeft na de dood, dan zal die dus verder moeten zonder geheugen. Hij weet niet wie hij was, waar hij is en is alles kwijt wat hij tijdens zijn leven geleerd had.  Wat heb je aan zo’n geest?

 

1 juni 2013

Beeld: montage foto met Doubtful Sound, New Zealand

 

(*) Ref: www.frontiersin.org/neural_circuits/10.3389/fncir.2013.00052/abstract